Van zomer en alle dingen die voorbij gaan
Gelukkig voel ik me inmiddels een heel stuk beter en ga ik morgen gewoon weer aan het werk – ik ben wel zo’n vier kilo kwijt maar goed, dat is ook geen grote ramp. Zoals ik al dacht duurde het virusje bij elkaar ongeveer een week. Vrijdag begon ik me echt weer wat beter te voelen en gelukkig ook maar, want het weer werd een heel stuk beter en zo kon ik er nog een beetje van genieten.
In de tuin zitten is geen optie op het moment natuurlijk, maar deze zaterdag moest ik toch met de auto naar Zeist voor een Vampire game bij Jesse en Cat, en aangezien ik wat aan de vroege kant was hoefde ik bepaald niet door te racen. En dus heb ik heerlijk de hele weg met de kap open gereden. Het was niet druk op de weg, weinig walmende uitlaatgassen dus ik had ruimte genoeg om de laatste zomerzon op te snuiven. De terugweg was andere koek: de temperatuur was nog wel lekker, maar na zo’n tien minuten rijden was ik erg blij dat ik de kap had dichtgedaan: ik kon in de verte de hemel zien oplichten door bliksem.
Dichter bij huis aangekomen leek het wel of de hel losbrak, soms kon ik geen hand voor ogen meer zien door ofwel de plensbui die naar beneden kwam, ofwel de hemel die witpaars oplichtte. Het laatste stuk reed ik over de A59 met weilanden aan weerskanten en geen straatverlichting en ik voelde me echt een sitting duck – in een cabrio begin je je meteen af te vragen of je nu wel of niet in die “kooi van Faraday” zit die een auto zou moeten zijn. Ja, gewone auto’s dan, maar what about eentje met een stoffen dak? Laten we zeggen dat ik blij was toen ons huis in zicht kwam.
Ik hoop stiekum dat de nazomer nog een beetje doorzet, maar als ik de weerberichten mag geloven gaat dat in ieder geval deze week niet gebeuren. Ik hoop maar dat het niet al te veel weer gaat regenen, aangezien de heren bouwvakkers nog steeds bezig zijn aan de aanbouw buiten en voor hen is het niet plezierig om iedere keer maar weer nat te regenen. Ze liggen wel voor op schema, dus hopelijk zijn ze eind komende week al zover om dingen binnen aan te gaan pakken.
Dit weekend is overigens het laatste weekend dat we tegen een intacte keuken aan kijken. Komende woensdag wordt het grootste deel van de electriciteit afgekoppeld, en dus moeten we de koelkast gaan verplaatsen naar iets met een werkend stopcontact in de buurt. In de tweede helft van de volgende week verwacht ik eigenlijk dat driekwart van de keuken gesloopt zal zijn.
Ik zie toch best tegen dat moment op merk ik – het is toch een invasie van je personal livingspace en ik ben wel gehecht aan een intacte woonkamer 
Ik vrees ook dat we vanaf 12 september alle meubelen zullen moeten gaan versjouwen aangezien ze dan aan het stucwerk en het verlaagde plafond gaan beginnen. Dan wordt het dus even boven leven. Laten we zeggen dat ik blij zal zijn wanneer september voorbij is.
Related Posts
Tags
Share This
