Merel’s Weblog

Gisteren was het zover. Marijn en ik zijn samen met papa ewoud voor het eerst even buiten geweest….

Marijn ging goed gekleed op pad

Het is begonnen… jullie horen het wel

Gisteren was een rot dag. Ik geef het toe. Eigenlijk was vrijdag dat ook al.
Ergens is het onbewust toch ‘het’ moment dat je wilt dat het kind komt, als je dan ook nog eens de hele dag last hebt van harde buiken en trappende kindjes dan ben je het zat. Gisteravond heeft het meer als een uur geduurt voordat ik zonder stekende pijnen in mijn liezen in slaap viel. Irritant en frustrerend.

Vandaag ga ik gewoon met frisse moed weer beginnen.
We zien wel.

Tja … het is officieel de uitgerekende datum. 16 januari 2009.

Maar …. voorlopig is het niet anders dan andere dagen en ik weet niet of ik er wel te veel bij stil wil staan. Om de een of andere reden denk ik dat het vandaag (helaas) niet gaat gebeuren.
Dus…. wachten we “rustig” op het moment.

Officieel nog 2 dagen.
Vandaag bij de verloskundige geweest en die gaf aan dat de ‘klachten’ die ik heb er op wijzen dat we dit weekend zeer waarschijnlijk gaan bevallen. Garantie geeft ze niet maar…. ik hoop dat haar ervaring etc haar gelijk geven.

De kleine ligt in ieder geval helemaal ingedaald en is volgens de vandaag gemaakte echo zo’n 8 pond!!! Ik ben benieuwd!
Mijn lichaam is er in ieder geval redelijk klaar mee… liggen, zitten en staan zijn allemaal oncomfortabel.

Omdat ik mezelf beter wil laten voelen ga ik vanmiddag naar de kapper… een nieuwe coupe ben ik hard aan toe en ik hoop dat ik me er wat beter door voel.

Officieel nog 4 dagen… dan zou het kleine wezentje in mij het levenslicht moeten zien. Tja het zegt weinig want slechts 5 procent van de baby’s komt op de uitgerekende datum. 25% komt eerder en de rest er na…. dus de kans is groot dat het nog even duurt.
Lastig als je er op zit te wachten, want dat doe je in deze dagen.
Voorlopig lijkt het die kleine nog goed te bevallen in mijn buik. Hij/zij hikt, trapt, stompt en rommelt op zijn gemak en zorgt er af en toe voor dat ik hem / haar nu al een tik voor zijn billen geef. Ach het wordt ook steeds krapper daar binnen maar dat maakt het niet altijd makkelijk.
Harde buiken zijn gewoon aan het worden en lichamelijk ben ik er dan ook wel een beetje klaar mee. Laat dat wondertje nu maar komen want ik wil het zien/voelen etc etc etc etc etc

Helaas… zo’n baby laat zich niet zomaar dwingen dus… we moeten geduldig afwachten… niet mijn sterkste kant. Ewoud wordt langzaam ook gek van mij. Hij heeft het ook flink te verduren met zo’n vermoeide dikke dorrel Ik kan nog weinig en ben vooral heel snel buitenadem. Hij klust in huis er aardig wat op los. Inmiddels is onze kliko alweer vol omdat we zoveel weggooien en schoonmaken.
Het is gewoon eng zo netjes als het hier wordt.
Tja het is wel goed aangezien we a.s. woensdag een fotograaf krijgen om e.a. te fotograferen tbv de verkoop. Zo zie je maar…. nestdrang en vrije tijd hebben zo hun voordelen hahahaha Volgens Ewoud heeft hij geen last van nestdrang maar ik betwijfel dat… en vind het vooral schattig hoe hij met mij meeleeft.

Ik vind het een aparte gedachte dat ons kindje officieel over 12 dagen is ‘uitgerekend’ om ter wereld te komen. Eigenlijk betekend het gewoon dat het elk moment kan en mag komen. Uiterlijk 30 januari hebben we een kind.
Ik beleef elk moment van de dag dit kindje, inmiddels al bijna 9 maanden. Sinds zo’n 21 weken voel ik dagelijks beweging in mijn buik. Van lichte vlinder fladdertjes tot inmiddels flink harde trappen en duwen waarbij je de tenen nagenoeg kunt zien aan de buitenkant van mijn buik.
Met de dag wordt ik nieuwsgieriger naar dat kleine mensje in mijn buik. Wat voor karakter, is het een jongen of toch een meisje maar ook kleine dingen zoals de haarkleur, moedervlekjes en hoe zal het ruiken….
Bang voor de bevalling ben ik absoluut niet. Ergens ben ik gewoon nieuwsgierig naar deze oerbelevenis. De afgelopen tijd oefent mijn lichaam dagelijks met pijnlijke scheuten en andere feestelijkheden. Tja het hoort er allemaal bij.

Eigenlijk… mag de kleine van mij gewoon gaan komen. Ik ben nieuwsgierig en bovendien ben ik die zware buik behoorlijk zat. Ook dat hoort bij het oerinstinct om me te helpen die kleine te baren….. maar toch… kom maar.