In september ga ik dan weer mee doen aan de iRun clinic, maar dit keer aan de clinic voor gevorderden. Doel? De 10 kilometer. Yup. TIEN kilometer. Het klinkt me nog heel ver in de oren, maar goed, dat deed vijf kilometer ook toen ik begon en ik loop dat nu al. Verbazingwekkend wat je lijf kan in zo’n korte tijd.

Ik was dus van plan om afgelopen zondag mijn eerste intervaltraining te gaan doen, maar Linda (een van de Make It Count meiden) stak daar een heel leuk stokje voor! Ze had namelijk kaartjes weten te bemachtigen voor The Color Run in Amsterdam en zocht een loopmaatje. Oorspronkelijk zouden IJdo en ik afgelopen zondag de AMC Run lopen, maar aangezien hij kampt met blessures en nog niet zo ver is, was dat uit mijn agenda verdwenen. Die Color Run, dat leek me geweldig en zo vertrok ik afgelopen zondag naar Amsterdam.

Ietwat zenuwachtig, dat wel. Want 5 kilometer had ik nog nooit aan 1 stuk gelopen. En de afgelopen keer dat ik dat probeerde was op 5 mei tijdens de Haagse Beemden Loop en dat ging toen niet goed. Pluspunt was wel dat ik zaterdag een rustdag had gehouden, en dat ik natuurlijk dat rondje landgoed gedaan had en dat ging prima. Dit moest lukken toch? En hoe zat het met dat kleurpoeder? Ik moest ook nog terug met de trein. Oh god, iedereen ging me aanstaren op de terugweg natuurlijk …

Het terrein was echt enorm en het aantal mensen nog groter. Het was een witte zee van loopmaatjes. Ophalen van het startnummer ging heel gemakkelijk (eigenlijk iets te makkelijk … Linda en ik vroegen ons af of de controle op inschrijving niet een beetje te laks was) en daarmee het starterspakket inclusief t-shirt ook. Ik besloot alleen mijn topje aan te houden met daarover het t-shirt, omdat het warm genoeg was om het zonder lange mouwen te doen. Sterker nog, hier en daar begon de zon zelfs door het wolkendek heen te piepen, fijn! In het startvak duurde het nog een half uur voor we uiteindelijk ook van start konden (allemachtig, wat een berg mensen!) en daar gingen we dan!

Het starttempo lag, na de gebruikelijke opstoppingen in het begin, wat hoger dan ik normaal loop maar ik besloot me daar niet druk om te maken. Ik liep gewoon mee en we zouden wel zien hoe ver we kwamen toch? Linda en ik hadden onze running apps een paar minuten voor start aangezet maar ik heb verder niet meer gekeken hoe hard we nu liepen. Ik had geen zin in een gekleurde telefoon Na 1 kilometer was daar de eerste kleurenzone en werden we besmeten met knaloranje poeder. Op zich bleef het wel plakken, maar het was iets minder de kleurenexplosie dan we verwacht hadden naar aanleiding van de filmpjes …

En zo ging het verder. Zoals altijd kwam rond de 3 kilometer bij mij de man met de hamer. Ik schakelde even wat gas terug om op adem te komen, maar na een paar honderd meter ging het weer prima en kon ik weer een tandje bij. Na vier kleurenzones waren we roze-blauw-oranje-groen bespikkeld en voor ik het wist kwam daar ineens de finish in zicht! Wat? Nu al? Het laatste kilometertje was ietwat pittig geweest maar als het had gemoeten had ik er nog wel eentje uit kunnen persen volgens mij! Direct over de finish zette ik mijn app uit, en dacht toen al dat er iets niet klopte. 39 minuten? 4,83 km? Wat een gekke getallen …

Jammergenoeg stond de finish niet op het festival terrein. We moesten nog zo’n kilometer wandelen voor we weer terug waren op de plek van de start en dat vond ik echt erg jammer. We hadden direct na de finish een post verwacht waar we onze zakjes met kleur konden ophalen en direct daarna een gooi- en smijtfestein verwacht, maar zo was het niet geregeld. Nadat we bij het festivalterrein waren aangeland was de euforie van de run eigenlijk al weer een beetje gezakt en hoewel we daarna nog wel lol hebben gehad met de zakjes poeder was het “jippie”-randje er toch net al vanaf. Tip voor de volgende keer, organisatie!

Uiteindelijk bleek mijn app net na de 3 kilometer gecrashed en zag ik op de bijbehorende run-map dat ie dacht dat ik de plas dwars overgestoken was Het aantal kilometers klopte niet, en de snelheid al helemaal niet na die derde kilometer. Ik zag wel dat ik ruim onder de 6,5 km per minuut zat, en dat is een minuut sneller dan ik normaal loop. Ik had dus zeker een PR gelopen hier! Op Linda’s telefoon kwamen we uit op zo’n 5 kilometer in 37 minuten, maar aangezien ook zij haar app eerder had aangezet dan dat we over de startlijn gingen, schat ik dat we er zo’n 35 minuten over hebben gedaan. En daar ben ik echt heel erg blij mee!

Egypte

Gelukkig zijn er dan ook nog andere opties, dus zo toog ik eind april met twee vrienden naar Marsa Shagra Village, Egypte. Red Sea Diving Safari heeft daar een schitterend eco-lodge camp met een eigen huisrif waar je tegen een vaste fee vrij kan duiken. Niks georganiseerde duiken en verplicht mee met een gids, nope, gewoon je kloffie aantrekken en hops, blub. Je kunt kiezen voor shore-to-shore dives, boat-to-shore of boat-boat. Met andere woorden, je loopt de zee in, duikt een stukkie en draait weer om, of je laat je afdroppen verder op het rif met een bootje en zwemt terug, of laat je weer ophalen. Relaxt! Daarbij komt ook nog dat het Marsa Shagra rif een van de schitterendste riffen is aan de kust van Egypte, dat het resort echt fantastisch is qua sfeer en dat je dus – omdat het eco lodges zijn – ook nog eens bewust met het milieu bezig bent. Top toch?

Ik had dit keer voor het eerst een camera mee onder water, een GoPro Hero3 (eigenlijk van mijn lief, maar ik mocht hem voor de gelegenheid meenemen) en ik heb dus zowel boven als onder water gefilmd en gefotografeerd. Als je zin hebt, kun je hier een impressie bekijken van wat ik gefilmd heb in die tien dagen. Als je goed kijkt, zie je ergens in het begin ook nog een flinke haai die we tijdens een van onze duiken zo maar tegen kwamen (spannend!):

Rescue Diving

Inmiddels is het in Nederland ook weer zover dat ik kan gaan duiken (en ja, inmiddels heb ik ook die droogpak specialty afgerond, dus hopelijk kan ik nu het hele jaar rond duiken). Vanaf januari ben ik sowieso bezig met de opleiding tot Rescue Diver, maar tot voor kort speelde zich dat voornamelijk in het zwembad af. Tot afgelopen weekend, waarbij we de eerste twee buitenduik sessies hadden.

Dat was pittig! Mensen van de bodem halen en uit het water slepen (70 kilo duiker op je rug, hollee!) is sowieso lichamelijk al best aanpoten, maar halverwege werd er door onze instructeurs ook nog een noodscenario gestart waarbij een duiker in paniek aan de oppervlakte kwam en zijn buddy nog ergens op de bodem dwarrelde.

Laten we zeggen dat daar een hoop adrenaline, kracht en frustratie bij te pas kwam. Het is best lastig om hetgeen je geleerd hebt ook onmiddellijk in de praktijk te brengen. Aan de andere kant, alles dat je doet is altijd beter dan niets doen. Het was een erg leuke sessie. Op negen juni hebben we de officiele scenariodag (die kun je zien als praktijk examen) en hopelijk ben ik daarna een gecertificeerd Rescue Diver!

Het was wat aan de frisse kant dus ik had mijn witte bomberjackje aan getrokken. Ter plekke kregen we allemaal een fantastisch mooi Run2Day iRun Nike shirt dat natuurlijk meteen aan moest En daar gingen we. Ik liep achter Charissa aan, die net iets harder loopt dan ik, maar moest haar uiteindelijk laten lopen omdat ik bang was dat haar tempo me voortijdig zou uitputten. Halverwege kwam ik ook nog op het oerbriljante (NOT) idee om mijn witte jackje toch maar uit te trekken en om mijn heupen te knopen. Weg ritme! De vijf minuten erna lag ik zowat op apegapen. Maar, de lieve trainster van Run2Day praatte me er volledig doorheen wat er in resulteerde dat ik daarna mijn ritme weer vond en de 30 minuten prima uit liep. In totaal liep ik in 30 minuten zo’n 4,2 kilometer. Niet slecht voor een eerste keer!

Daarna vertrok ik eigenlijk vrijwel meteen op vakantie naar Egypte voor een 10-daagse duikvakantie. Ik had nog zo’n vaag idee om ook daar te gaan hardlopen, maar dat was echt niet te doen. Woestijn, zand, veel te warm. Zo warm dat je om 5 uur je tent al uit dreef (we zaten in een eco-kamp met tenten aan het strand) en om 6 uur al in het water lag. Ik liep nu dus twee weken niet. Oeps.

Direct nadat ik terug kwam, stond mijn allereerste evenement op de planning. De Haagsebeemden Loop, 5km, op 5 mei. Op een of andere manier denk ik altijd dat ik het lopen meteen verleerd ben als ik een tijdje niet heb gelopen. Donderdag kwam ik terug, vrijdag had ik geen tijd, zaterdag liep ik 4,5 kilometer om te kijken of ik het nog kon. Duh. Achteraf niet slim. De 5km op de dag daarna was zwaar! Het was warm, en waar ik met iRun dus gewoon 30 minuten aan een stuk liep, redde ik dat tijdens dit evenement by far niet. Ik heb hem wel uitgelopen hoor, maar het was in 37,37 minuten, geen briljante tijd dus. Goede leer voor de volgende keer. En om te bewijzen dat ik het wel kon, liep ik de dinsdag erna gewoon 25 minuten (al kletsend met mijn man die meefietste) en tikte daarin 4,2 km weg. Ik word dus sneller, en het is duidelijk dat ik die hersteldagen gewoon nog even nodig heb.

Het volgende evenement dat op de planning staat is de Color Rain run op 23 juni hier in Breda. Heb daar ontzettend veel zin in! En tot die tijd blijf ik gewoon lekker lopen, en kijken of ik a) sneller kan gaan lopen en b) verder kan gaan lopen. Ik heb me namelijk ook ingeschreven voor de Singelloop in Breda, naast de Dam tot Dam loop. De Dam tot Dam loop is in september, daar loop ik de 4 mile. De Singelloop is in oktober, en daar … heb ik me ingeschreven voor de 10 kilometer! Spannend! Maar met hoe ik nu loop, ga ik dat gewoon halen, daar ben ik van overtuigd!

De iRun clinics die ik de afgelopen week heb gevolgd brachten daar verandering in. Je volgt in principe gewoon een programma, en iedereen om je heen doet en kan het, dus jij ook. En zo kwam ik er achter dat mijn hoofd en lijf de neiging hebben om de eerste kilometer echt heel erg te miepen, ken je dat?

Mieeeehhhh waarom doe ik dit?

Auw, het doet zeer. Waarom was dit ook weer leuk?

Oei, die kuit begint nu toch wel heel erg te branden. Is vast niet goed om door te lopen toch?

Heel irritant. Normaal gaf ik daar aan toe. Tijdens de clinics niet. En ineens besefte ik, dat als ik eenmaal maar door die miep-fase heen was, mijn loop een soort ritme aannam, mijn ademhaling op orde kwam, de pijn min of meer verdween en ik ruimte had in mijn hoofd voor andere dingen. Genieten van de omgeving bijvoorbeeld. Of kletsen met anderen tijdens de clinic. Of de heerlijke boslucht opsnuiven en gewoon genieten van het feit dat je iets lekker sportiefs aan het doen bent.

Ik denk dat dat nog wel hetgene is dat ik het meest heb gewaardeerd in de afgelopen 6 weken. De drempel is weg. Ook tijdens het alleen lopen – want afgelopen week liep ik ineens 2×15 minuten (stond op het programma) en was ik voor ik het wist het hele landgoed hier achter het huis rond.

En gisteren, bij de laatste iRun liep ik gewoon 30 minuten aan 1 stuk. Echt waar. Ik stond paf. En ik was niet eens de langzaamste ook, gewoon een goede middenmoter. Iets meer dan 4 km in one go – weliswaar nog niet heel snel, maar dat komt wel!

Inmiddels geloof ik echt in dat einddoel: ik ga die 10 kilometer aan het eind van het jaar gewoon halen! Ik heb mijn zinnen gezet op de Singelloop hier in Breda op 6 oktober. Tien kilometer dwars door de stad. Lijkt me geweldig. Wie doet er mee?

Op werk is het druk, waardoor ik doordeweeks niet echt toekom aan het hardlopen helaas. De temperatuur gooit ook wat roet in het eten. Ik ben niet zo fan van temperatuursregionen zo rond de 0 graden en daar lijken we de laatste tijd maar niet van af te komen. Toch heb ik wel gelopen hoor, ik ben nog steeds bezig met iRun en daar hebben we natuurlijk ook “huiswerk” voor. En mijn mooie nieuwe hardloopkleding moet natuurlijk wel gebruikt worden!

Van GirlsLove2Run kreeg ik een geweldig Nike pretpakket! In eerste instantie had ik het verkeerde pakketje toegestuurd gekregen, dat heb ik vervolgens teruggebracht naar de Nike Employee store. Daar waren ze zo blij mee dat ik ter plekke in de store mocht shoppen tegen 25% korting. Oeeeehhh … dat liet ik me geen twee keer zeggen.Ik heb het wel netjes gehouden, maar griste toch mooi het witte bomberjack mee dat ik voor het eerst bij Fieke zag en dat ik daarna echt heel graag wilde hebben.

Toen daarna het echte pakket van Nike binnenkwam, had ik meteen een compleet nieuwe garderobe. Van sokken tot longsleeve, van sport-bh tot capri, alles zat er in. Echt, fantastisch, geweldig, ontzettend bedankt! En zo stelde ik afgelopen vrijdag een sportoutfit samen en ging er even lekker op uit. Bijna 4 kilometer, het begint weer te komen. Fijn.

Zaterdagochtend was opnieuw iRun, waar we ongemerkt toch maar even bijna 6 kilometer liepen. Ik voelde een spiertje in mijn lies protesteren. En mijn onderrug begon te miepen. Ik moet duidelijk aan mijn core gaan werken, dus yogamat en Nike Training, here we come.

Zaterdagavond had ik ook nog eens een geweldig concert (Long Distance Calling) waar ik helemaal uit mijn dak stond te gaan, en dat alles bij elkaar mag ik vandaag bezuren. Niet zo gek – verspreid over twee dagen heb ik nu bijna 10 kilometer gelopen en de teller van mijn Nike Fuelband stond gisteren na het concert op meer dan 7000 punten. Ik kon vanmorgen mijn bed bijna niet meer uit door de spierpijn.

Ach ja, het is dinsdag vast wel weer over. De dag dat ik weer tijd heb om mijn loopschoenen aan te trekken. Mooi getimed toch?

Het hardlopen begint weer een beetje aan te trekken. Het was de bedoeling om de CPC te lopen afgelopen weekend, maar ik was niet getraind genoeg, dus heb besloten het niet te doen. In plaats daarvan heb ik me opgegeven voor iRun, het “start to run” initiatief van Run2Day. De eerste training was vrij hilarisch, omdat het regende. En regende. En REGENDE. En bleef regenen! De trainster stelde ons nog gerust: “Ach, komt wel goed, ik heb nog nooit een hele training in de regen gegeven hoor!” Guess what? Dit werd haar eerste!

We waren met zijn allen goed verzopen en mijn mooie Lunarglides waren in ieder geval niet meer wit. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het was lekker weer te lopen, en ik moet ook zeggen dat het lopen in een groep me toch weer heel goed bevallen is. Ik denk er over om me op te gaan geven bij Sprint, de plaatselijke atletiekvereniging waar ook hard wordt gelopen. iRun is in ieder geval wel een mooie stok achter de deur, hoewel ik deze zaterdag helaas niet kan in verband met een ehbo opleiding (EFR) in het kader van mijn Rescue Diver brevet. Geeft niet, de volgende week ben ik er gewoon weer bij.

De komende weken staan er leuke dingen op het programma. Deze week wordt erg druk op het werk, maar donderdag avond ga ik eerst heerlijk sushi eten met collega’s, en in het weekend staat er een concert van Long Distance Calling op het programma. Volgend weekend zit ik met vrienden in Belgie, op het Dunk! Festival. En daarna hoef ik eigenlijk helemaal niet lang meer te wachten tot ik heerlijk richting Egypte vertrek voor een 10-daagse duikvakantie. Joepie! Het leven is leuk!

Een

Na een jaar zoeken, schrijven, praten en weer afgewezen worden heeft mijn lief gelukkig weer een baan gevonden! Bij Y, in Dordrecht, en het is denk ik ook een baan die hem op het lijf geschreven is. Een uitdaging, maar zo te horen en zien wel in een warm team, want ze zijn hem nu al aan het mailen voordat hij ook maar 1 voet over de drempel heeft gezet. Op 1 maart mag hij beginnen. Het is een treinritje van 19 minuten, heerlijk! En op dinsdag is hij vrij. Gezellig, want dat is mijn thuiswerkdag.

Er is echt een enorme last van onze schouders gevallen. En ik persoonlijk merk dat een beetje van de spanning er nu ook uit komt, want ik ben echt een beetje versleten. Tel daarbij op twee drukke werkweken en ik zit ‘s avonds gewoon te knikkebollen op de bank. Geeft niet, gaat vanzelf weer over en de aanleiding is een goede dit keer

Twee

Tweede goede nieuws van deze week is dat Olli, Kelly’s vriend, ook een nieuwe job heeft! We hoorden dit op dezelfde dag, erg grappig. Gelukkig heeft Ol wat minder lang thuis hoeven zitten: een maand. Zo fijn! Ik gun niemand zo’n lange zoektocht als Arno heeft doorgemaakt. En het mooie is dat Olli weer terug is op zijn oude honk in een nieuwe uitdaging. Awesome!

Drie

Derde goede nieuws kwam vandaag: Aurelie’s babies maken het zo goed dat ze inmiddels, met 34 weken, verhuisd zijn van het LUMC naar het Diaconessen Ziekenhuis in Leiden. EN ze zijn uit de couveuse. Zo geweldig! Ze groeien als kool, ze ademen goed, en kunnen zichzelf nu met dekentjes en kleertjes warmhouden ipv dat de couveuse dat voor ze regelt. Het is een enorme stap voorwaarts op weg naar die prachtige eindbestemming: het kinderkamertje dat vol verlangen op ze wacht.

Afgelopen zaterdag waren Kel, Bren en ik even bij haar en Bart langs om gewoon even te kletsen en te eten. Wat fijn om hen allen weer te zien, en wat zag Lie er opgeknapt uit ondanks het feit dat ze net bevallen is en nu een zware periode mee maakt, zowel voor haar lijf als emotioneel gezien. Ze had zoveel meer energie … dat gaat helemaal goed komen als de babes straks thuis zijn.

Vier

En als vierde stonden de afgelopen twee weken in het teken van leuke sportieve momenten. Afgelopen zondag rende ik met de meiden van Girls Love 2 Run, en mijn geweldige #makeitcount partners Marieke, Linda en Lisa door Amsterdam en het Vondelpark. Het ging beter dan ik had verwacht, hoewel ik wel merk dat mijn conditie een flinke nosedive heeft gemaakt. Gaat helemaal goed komen. We renden op onze prachtige nieuwe Flyknits, kregen onderweg veel commentaar (vooral op de flitsende schoenen) en liepen toch maar liefst zo’n 6 kilometer, maar wel op een heel rustig tempo.

Verder had ik afgelopen maandagavond een hele goede duiksessie. Ik zag er in eerste instantie behoorlijk tegenop omdat ik echt heel moe was, maar ben blij dat ik toch ben gegaan. Ook deze avond was weer onderdeel van de Rescue Dive opleiding, en ik heb twee gemiste lessen ingehaald. Ik kan nu een bewusteloze duiker aan de oppervlakte reanimeren, en ook een bewusteloze duiker van de bodem afhalen, naar de oppervlakte brengen, reanimeren en uit zijn pak pellen.

Dit was wel de pittigste les tot nu toe, ook lichamelijk, want je bent constant met mensen aan het slepen. Het ging goed! Het geeft ook een enorme voldoening om te beseffen dat je zulke nuttige dingen leert nu … dit gaat niet alleen om leren duiken, maar om het leren redden van mensenlevens. Volgende week volgt de laatste zwembadles. In maart krijg ik dan nog een Emergency First Response opleiding en eind maart verwacht ik dat we de laatste lessen in het buitenwater hebben. Hopelijk ben ik aan het einde van deze lessen dan een gebrevetteerd Rescue Diver!

Fieke en Francien van Girls Love 2 Run organiseerden namelijk een ladies run in samenwerking met Nike op het terrein van de Westergasfabriek. Nike is daar neergestreken met een enorme roze bol om haar allernieuwste schoen te promoten: de Nike Flyknit Lunar 1+ : een hardloop schoen gemaakt van een soort gebreid materiaal die de schoen niet alleen super licht maakt, maar er ook voor zorgt dat die om je voet gegoten zit als een sokje. We mochten tijdens deze run de Flyknits uitproberen, geweldig toch?

Het was voor mij meteen een leuke gelegenheid om Fieke en Francien “in het echie” te ontmoeten, en ook twee van mijn mede “makeitcount” supporters te zien. Linda en Marieke waren er ook namelijk. Tegen de run zelf zag ik een beetje op, omdat ik net weer op adem begin te komen van die vervelende griep (ik ben al drie (!!) weken aan het hoesten!) en het stuitje dat nog steeds wat roet in het eten gooit. Gelukkig kan ik inmiddels weer fatsoenlijk zitten, dat is al heel wat.

Dus waar de andere 80 dames zich waagden aan een 5km run, heb ik het zelf nog een beetje rustig aan gedaan met een run van 2 kilometer. Ik liep samen met een pacer en een ander meisje, Melissa, die een verdraaide knie had en ook niet meteen voluit wilde gaan.

De schoenen liepen geweldig! Voldoende steun en lekker licht. Ze waren alleen een half maatje te klein, dus na afloop had ik tintelende tenen Gelukkig was dat snel opgelost. Wij mochten de schoenen, als de dames die waren uitgekozen voor #makeitcount, namelijk mee naar huis nemen. Jeetje! We hadden allemaal al een ontzettend leuke goodiebag gekregen met een shirt, een handdoek, hardloopsokjes, haarbandjes … en nu kregen wij ook nog eens die prachtige Flyknits in onze handen gedrukt. Fieke en Francien, en natuurlijk ook Nike, ontzettend bedankt!

Twee en een halve week geleden viel ik van de trap en liep een gekneusd stuitje op. Afgelopen zondag ging ik voor het eerst weer lopen, en dat viel vies tegen. Ik liep de rest van de avond krom, maar ging er van uit dat het de donderdag daarop wel weer goed zou gaan. Ik voelde me niet heel top, maar weet dat dus aan de pijn van het gekneusde stuitje.

Maandag stond ik op met een kuchje. Grrr. Verkouden? Niet iets waar je op zit te wachten, maar ook niet overkomenlijk. Ik had een ontzettend drukke dag omdat ik nog veel af moest ronden voordat ik woensdag op vakantie zou gaan. Dinsdag zou ik thuis werken, kon ik mooi meteen een was draaien en mijn tas inpakken.

Voel je hem al aankomen?

Maandagavond had ik ook nog een duikles gepland – ik volg sinds begin januari de Rescue Diver opleiding en dat is een combinatie van theorie en dan daarna een uur in het zwembad om technieken te oefenen. Tegen de tijd dat ik mijn theorieles aan het volgen was, voelde ik me beroerd en blafte ik als een otter. Dat werd niet duiken daarna, ontzettend balen. Ik ging vroeg naar huis.

Dinsdagochtend stond ik op met het gevoel alsof ik een klap met een hamer had gehad. WTH? Ik nam temperatuur op. Hm. 38.1. Dat is geen goed teken. Na wat overleg meldde ik me toch maar ziek op mijn werk. Ik hield wel met een schuin oog de mail in de gaten want er loopt een project dat onder mijn hoede valt en ik wilde dat niet zo maar in iemand anders’ schoot droppen. Gedurende de dag schoot mijn temperatuur omhoog totdat ik om drie uur echt voor mezelf moest toegeven dat dit geen verkoudheid was, maar griep. Ik had niet eens de puf om een was in de machine te zetten, laat staan een tas in te pakken. En op woensdagochtend zou ik naar Calais rijden, de Eurotunnel pakken en daarna nog eens drie uur in Engeland onderweg zijn naar eindbestemming.

Dat ging hem niet worden he?

Het is goed dat ik niet ben meegegaan, want vannacht lag ik te klappertanden met 40 graden koorts. Dat is me nog nooit overkomen, en momenteel voel ik me alsof ik ben overreden door een tientonner. Mijn man heeft hetzelfde griepje opgelopen, dus het is hier een gezellige ziekenboeg. Ik baal ontzettend dat ik nu thuis zit in plaats van in de UK en dat ik mijn sponsorloop plannen moet laten varen. Gelukkig is er een herkansing in juni en in november, dus dan wordt het een van die twee toch? Ik wil toch echt dat onderdeel van mijn #makeitcount doelen afronden!

Vrijdag – mijn reguliere vrije dag – liep ik door het huis te draven vanwege de fotoshoot op zondag. Ik had zaterdag een hele drukke dag, en ik wilde zeker weten dat alles klaar lag voor zondag. Ik ken mezelf namelijk, als ik alles op het laatste  moment moet gaan doen, dan vergeet ik de helft. En dan meestal ook de belangrijkste helft. Zoals mijn accu of mijn geheugenkaartje of zo.

In ieder geval liep ik met mijn handen vol de trap af, ik had een statief in de ene hand, en een reflectiescherm in de andere. Dat doe ik eigenlijk nooit. Ik houd me altijd vast aan de reling of aan de grote balk waar de trap omheen draait. Dit keer dus niet. Ook liep ik op sokken, een zeldzaamheid voor mij, want thuis loop ik meestal op blote voeten. Maar het was koud over de vloer, dus ik had sokken aan.

Tja. Recipe for disaster blijkbaar. Ergens op de vijfde tree van onderen gleed ik uit – mijn voeten schoten naar voren, mijn kont naar beneden en in mijn handen bleef ik de spullen krampachtig vast houden. Bonk bonk bonk bonk vloer, au! Ik moest eerst even door de pijn heen ademen voor ik op kon staan.

Inmiddels zijn we zo’n vijf dagen verder en heb ik een enorme zwarte plek op mijn dijbeen. Dat is op zich niet zo’n probleem – gaat vanzelf weer weg. Mijn stuitje is een ander verhaal. Niet grappig. Zitten doet zeer, liggen doet zeer, gaan zitten of gaan liggen doet zeer. Ik hang de hele dag op 1 bil. Gisteren heb ik toch maar even een bezoekje aan de huisarts gebracht om te checken of er niks gescheurd of gebroken was. Gelukkig is dat niet het geval, maar mijn stuitje is wel stevig gekneusd en volgens de arts duurt genezen even lang als bij een breuk. En hardlopen? Haha … *zucht* De arts trok een bedenkelijk gezicht. “Ik denk niet dat dat de eerste weken gaat lukken.”

ARGH!

Nou ben ik natuurlijk stronteigenwijs, dus ik ga het zondag toch proberen. Al heb ik er een hard hoofd in. Grom.