C25K – D1W1
Padakker – Burgtsedreef: 3,2 km
35 minuten 

Ik ben vandaag begonnen met hardlopen. Petra postte op Facebook dat ze in september mee wil doen aan de Dam tot Dam loop – 16 km hardlopen – met de vraag of iemand mee wilde doen.

Op een of andere manier zette het idee zich vast in mijn hoofd. Ik zag gisteren (toen ik de weegschaal eindelijk weer eens aan de praat had) dat ik tegen de 70 kilo aan tik. Dat is het zwaarst dat ik ooit heb gewogen en ik wil niet over die 70 heen eigenlijk. Mijn conditie is pet. Ik sport niet. Ik moet toch iets gaan doen?

Ik weet ook dat fysieke bezigheid goed is om je mentaal ook weer op je pootjes te zetten, dus ik hoop hiermee een soort drie vliegen in 1 klap te slaan:

1) gezond bezig zijn en weer conditie opbouwen (ook met het oog op duiken)
2) wat kilo’tjes er af en een betere shape voor de zomer en
3) eens kijken of ik me beter ga voelen door me fysiek in te spannen

Petra raadde me aan om het programma C25K te downloaden (Couch to  5Km) en daarmee heb ik vandaag mijn eerste run er op zitten. Vijf minuten warm up, en dan 20 minuten intervallen van 1 minuut joggen, 1,5 minuten wandelen. En daarna nog vijf minuten cooldown. Dat bouw je zo gedurende de weken op tot je op 5 km joggen zit.

Ik zag er best tegenop, want ik weet dat mijn conditie klote is, maar het programma is echt perfect voor startende hardlopers. In het begin vond ik het behoorlijk pittig maar na een aantal intervallen merkte ik dat ik nog iets over die 1 minuut joggen had heengekund. Na nog een aantal intervallen werd het weer pittig, en net toen ik dacht “oh god, ik hoop niet dat ik pas op de helft zit of zo” kondigde het programma de cooldown aan. Wat mij betreft echt perfect timing dus.

Vandaag heb ik 3,2 km gelopen in ongeveer drie kwartier. Dus ongeveer 6 km per uur. Ik heb geen idee of dat dat ok is of niet (en eerlijk gezegd interesseert het me ook niet ). Ik vond het leuk. Dat had ik niet verwacht. Ik ga mijn best doen om het vol te houden.

De sneeuw is en blijft prachtig, maar we hadden geen van beiden de puf om er op uit te gaan vandaag. Ik heb wel de indruk dat dit griepje zowel bij mij als bij Arno eindelijk op zijn terugweg is. Als ik maar niet te veel klets gaat het redelijk met mijn stem en keel, hoewel ik nog steeds wat hesig klink. Arno krijgt weer wat van zijn conditie en ritme terug, hoewel hij (vooral ‘s nachts) nog erg hoest.

Het is een gek idee om morgenochtend de deur uit te gaan en te weten dat Arno niet naar zijn werk hoeft. In het verleden is dat meer andersom geweest op momenten dat ik niet fulltime werkte. De rollen zijn nu omgekeerd. Arno’s cv is up to date, en we hopen alletwee dat hij snel weer iets leuks gevonden heeft. Dan kunnen we daarna weer plannen maken voor de inrichting van het huis en het opknappen van de tuin.

Vanavond zaten we samen heerlijk te kaasfonduen met de open haard aan en beseften dat het huis er nu wel heel erg uit begint te zien zoals we het hadden voorgesteld. Heerlijk sfeertje hier. Ik heb de indruk dat we ook weer wat beginnen te genieten na de hektiek van de verbouwing en de domper in december. Nu nog de gezondheid helemaal terug en ik ben dik tevreden.

Donderdag ben ik vroeg naar huis gegaan omdat ik het gevoel had dat ik achter  mijn pc zat te slapen. We hebben in de avond even snel boodschappen gedaan omdat er voor vrijdag veel sneeuw verwacht werd en we geen zin hadden om er in dat weer nog op uit te gaan. Dat is achteraf een goede gedachte geweest, want vrijdag is er behoorlijk wat gevallen. Het is dan toch eindelijk winter geworden! Vannacht hadden we de koudste nacht sinds 50 jaar – min 22 op sommige plaatsen! Toen ik vanmorgen in de auto stapte om wat dingetjes in de stad te halen wees de thermometer nog steeds min 14 aan, en dat voor half 10 in de ochtend o.O

Het was heel erg rustig in de stad (I wonder why hahaha) dus ik was snel weer terug en vanaf dat moment zitten we lekker binnen. De open haard is aan, wintermuziekje op, lekker kopje thee er bij, ik kan het wel hebben zo! We weten nu ook zeker dat het huis goed geisoleerd is: hierbinnen is het lekker warm, maar boven op de dakramen ligt gewoon een laag sneeuw die niet smelt. Er ontsnapt zo te zien geen warmte naar buiten! Goed!

Ik heb natuurlijk wel nog even snel foto’s gemaakt van het sneeuw en ijs spektakel in en achter onze tuin. Enjoy!

De Kinderdorpen zijn voor mij echter een vrij abstract gegeven. Waar gaat het geld nou precies naar toe? Geen idee eigenlijk. Ik wil dat toch wel graag weten. Ik zet mijn donaties binnenkort dan ook stop en ben nu aan het nadenken waar ik de komende jaren mijn geld aan ga doneren. Het zijn geen wereldschokkende bedragen, maar alle beetjes helpen denk ik.

Kanjer Ketting

Ik twijfel. Ik ben de laatste tijd aan het lezen geweest in KanjerGuusje, over een meisje met kinderkanker dat helaas op 10-jarige leeftijd overleed. Zo kwam ik er achter dat kinderen met kanker tegenwoordig een Kanjer Ketting krijgen: voor iedere behandeling, operatie of gebeurtenis in het ziekenhuis krijgen ze een speciale kraal die aan een ketting kan worden geregen. Voor de kids iets om naar uit te kijken, en ook om bij te houden wat er nu eigenlijk allemaal met ze gebeurt tijdens een behandeling. Sommige kinderen hebben een ketting van wel 1o (!!) meter lang. Onvoorstelbaar.

Bij de stichting Kanjer Ketting kun je een jaar lang een kraal adopteren. Leek me wel een mooi doel.

Marfan

Aan de andere kant kwam ik afgelopen week weer in aanraking met iets anders – de Marfan stichting in Engeland waar Duncan Rust, een van de organisatoren van Conception, heel nauw bij betrokken is. Zijn broer heeft het Marfan syndroom en ook dit jaar was er weer een deel van het opgehaalde geld bestemd voor Marfan. Zijn broer moet dit jaar een open hart operatie ondergaan en zowel Duncan als zijn moeder zijn heel bang dat hij het misschien niet haalt. Duncan’s speech was hartverscheurend.

Dus, dat is een doel dat voor mij wel heel dichtbij staat.

Ik weet het niet. Ik wil het geld niet opsplitsen – zoveel heb ik nu ook weer niet dus ik wil liever voor 1 doel kiezen ipv 2. Moeilijk.

Het was wel heel erg leuk om iedereen weer te zien, en daarom ook moeilijk om weer naar huis te gaan en afscheid te nemen. Ik ben ook best trots op mezelf dat ik toch twee games heb gerund.

Vandaag ben ik weer aan het werk maar het gaat niet echt van harte. Vanmorgen voelde ik me nog redelijk maar vanaf vanmiddag liep mijn hoofd weer helemaal vol, ik hoest me een ongeluk en mijn keel doet zeer. Ik overweeg toch maar een telefoontje naar de huisarts, want ik wil hier nu wel eens vanaf. Geen idee of ze er iets mee kan, vast een virusje en antibiotica gaat dan niet helpen.

Hopelijk komen we goed over deze hobbel heen en kunnen we de rest van het jaar met een vrolijk gezicht verder.

Het lijkt er wel op dat het ietsje beter gaat, ik ben wat levendiger dan gisteren. Ik moet alleen oppassen met de Otrivin volgens mij, want er blijft maar bloed uit mijn neus komen (ewww!) en dat heb ik nog nooit meegemaakt eigenlijk. Verder hoop ik dat mijn stem het een beetje fatsoenlijk blijft doen, want ik wil toch echt wel wat dingen runnen op Conception. Mijn character sheets voor Victoriana zijn nagenoeg klaar – ik ben nu bezig met de samenvatting van de meest gebruikte regels en ik moet per skill nog even de characteristic aangeven die meegerold moet worden. Ik heb het gevoel dat ik de regels nu redelijk goed onder de knie heb – en dan is het maar playtesten op Conception.

Verder wil ik Penny for your Thoughts runnen en Witch – beiden moet ik nog even goed doorlezen en PfyT moet ik uitprinten. Ik heb er op dit moment alleen gewoon even de puf niet voor. Hopelijk ben ik in de loop van maandag/dinsdag weer wat meer opgeknapt.

Arno is voor de tweede avond op rij vertrokken naar een feestje. We hadden eigenlijk een druk weekend met zaterdagavond een verjaardagsfeestje en zondagavond een bioscoopbezoek, maar beiden moest ik over laten gaan. Verder lezen maar in Kelly’s verhaal!

ik moet mijn grote mond houden blijkt – zit ik gisteren nog te verkondigen dat ik vanaf afgelopen zomer geen griep meer heb gehad (wel wat darmproblemen en migraine) – lijkt het er nu toch op dat ik de klos ben. Wat begon met iets dat leek op een buikgriepje lijkt nu over te gaan in iets naarders met keelpijn, koorts enzo. Ik hoop maar dat ik er overheen kan vechten, want dit is echt de minst opportune week om nu ziek te worden :/ Naja, beter nu dan tijdens Conception, maar wat werk betreft is het absoluut niet handig.

Tja. Je doet er niks aan. Afwachten maar.

• Gestopt met Bloggin’ Beauties, en een nieuw blogje gestart op Nailsalicious.com
• IndieCon has come and gone
• Bezig een nederlands/internationale Con op te zetten genaamd ConDamned
• Verbouwing is nagenoeg klaar en het geld is op
• Arno verloor vlak voor kerst zijn baan en dat levert nogal wat juridische stress op

Ik heb dit blog inmiddels verhuisd naar weer een ander stuk webspace vanwege het stoppen met BB en dus ook het verlies (voor mij) van de virtuele server. Dat was dus weer verhuisstress en hopen dat alles het weer doet, en meteen ook maar weer een nieuw thema

Werk gaat bij mij nog steeds prima, leuke collega’s al wordt de trip heen en terug naar Utrecht inmiddels wel wat eehhmm … naja, het is geen pretje, laten we het daar op houden. Bij Arno gaat het dus wat minder, ik kan en wil er weinig over zeggen omdat we inmiddels in een juridisch traject zitten en dat kun je dan beter even binnenskamers houden.

Het huis begint er fantastisch uit te zien – de woonkamer is qua constructie en vloer enzovoorts volledig klaar. We wachten nog op het plaatsen van de tussendeur bovenaan de open trap in de woonkamer. Die wordt komende vrijdag geplaatst. Dan resteert alleen nog …. aankleding! Nieuwe meubelen, gordijnen, misschien een kleed op de vloer etc etc. Daar moeten we eerst weer voor gaan sparen want het bouwdepot is op en de spaarrekening is leeg. Maar goed, daar hebben we wel iets prachtigs voor terug gekregen.

Dus, dit jaar staat in het teken van consolideren denk ik: sparen, huis verder aankleden (mogelijk de tuin ook nog laten doen afhankelijk van het budget). Ik hoop op een rustig jaar zonder gesloopte muren, met geweldige vriendschappen en familie en als het even kan ook een stabiele werksituatie. Hopen jullie mee?