Sep 11, 2011 by Lyanna
We hebben bepaald geen briljant weekend hier. Kan ook niet altijd, maar het is wel een beetje veel boven op elkaar.
Gisterochtend was de dag dat ik met een koor de studio in zou duiken om een nummer met Tim Akkerman op te nemen voor zijn debuut album. Voor degenen die het niet wisten – ik reageerde op een twitter oproep en werd samen met zo’n 20 anderen uitgekozen om mee te zingen op zijn nieuwe plaat. Tim is de ex-zanger van Di-Rect. Ik mocht niet zeggen wanneer en waar het was voordat het nummer was opgenomen.
Ik moest naar Spaarnwoude, ergens bij Haarlem. Ik zei ‘s ochtends al tegen Arno dat ik opzag tegen de rit. Geen idee waarom eigenlijk, maar ik had er op dat moment helemaal geen zin in. Wel in het zingen zelf natuurlijk. maar ik vond het zo’n takke eind rijden.
Arno gaf me zijn auto mee, dat rijdt op lange stukken toch comfortabeler en natuurlijk is het benzine-technisch ook slim. Eenmaal onderweg begon ik er toch wel weer lol in te krijgen, en zat ik alvast lekker mee te zingen met van alles en nog wat om mijn stem goed op te warmen.
Tot ik vlakbij Schiphol op de A4 reed. De weg verbreedt zich daar naar 4 banen enkele richting, maar de meest linkerbaan is de spitsstrook en die was in het weekend natuurlijk buiten werking. Ik reed op baan direct rechts daarvan toen het gloeispiraal lampje op het dashboard plotseling ging branden.
We hebben al langer ellende daarmee met Arno’s auto, en je voelt dan ook onmiddellijk dat de auto aan vermogen verliest. Ik reed zo’n 140 denk ik en de wagen knalde in 1 klap terug naar rond de 90 / 100. Niet fijn! Normaal is dat lampje een indicatie dat er iets is met het roetfilter (dat al twintigduizend keer vervangen is en het helpt geen klap) maar je kunt dan wel gewoon verder rijden al is het met verminderd vermogen.
Dat was gisteren niet het geval – ik kon het gas intrappen wat ik wilde, maar de auto ging steeds langzamer rijden. Hartstikke gevaarlijk natuurlijk als het verkeer om je heen veel harder rijdt dan jij. Ik stuurde de auto dan ook de lege spitsstrook op, ondanks dat daar een rood kruis boven hing – jammer dan. Het lampje van de accu ging branden en de motor hield er mee op.
Achter mij reed toevallig een politiewagen. Ik zette mijn alarmverlichting aan en de auto rolde nog verder uit terwijl de politieagenten voor me gingen rijden en me gebaarden door te rijden. Ja ik wil best … maar ik kreeg de auto niet meer op gang. Ze stopten op een vluchthaven een eindje verderop, maar die haalde ik niet. Op de plek waar de auto tot stilstand kwam was er geen vluchtstrook, dus ik stuurde maar zo ver mogelijk richting vangrail.
Toen ik uitstapte stond ik helemaal te trillen op mijn voeten. Een van de politieagenten (een vrouw) kwam naar me toe hollen dus ik legde uit dat de auto was stilgevallen, en dat ik hem ook niet meer aan de praat kreeg. Ik was zo blij dat ik links had gereden, moet er niet aan denken wat er was gebeurd als ik bijvoorbeeld ergens in het midden had gereden of zo. Volgens mij had ik de wagen dan niet eens meer richting spitsstrook kunnen krijgen, dan was ik echt zo’n sitting duck geweest.
De agenten belden de sleepdienst, lieten nog een rood kruis plaatsen en beperkten de snelheid op de weg naar 70 – men zal wel blij met me zijn geweest :/ – en een tweede politiewagen parkeerde achter me om te voorkomen dat er toch iemand achterop me zou rijden. Vervolgens kwam de pechdienst die me naar Schiphol sleepte. Veiligstellen heet dat. Vanaf daar moest ik zelf Arno’s leasemaatschappij bellen en het regelen.
Ok prima, dacht ik … maar daar begon de ellende eigenlijk pas. ING Carlease stuurde een mannetje van de ANWB die kwam kijken of hij de auto ter plekke kon repareren. Ik had daar al tegen geprotesteerd, want dit is dus een langslepend probleem en de garage heeft er al meerdere malen naar gekeken maar het nog nooit helemaal opgelost kunnen krijgen. Fat chance dat een ANWB mannetje het zo even oplost dus.
Maar goed, ik ben een vrouw en heb geen verstand van auto’s he, dus er kwam een ANWB mannetje. Die kon het niet vinden. Goh, joh. Kon de computer ook niet uitlezen met het apparaat dat ie bij zich had. Vroeg me de auto te starten – en dat deed ie (argh). Ja mevrouw, ik kan het niet vinden en de auto doet het weer, en het contract met Seat zegt dan dat ik geen berging mag bellen. Of ik maar weer terug naar huis wilde rijden.
Ja tuurlijk joh, van Schiphol weer terug naar Breda in een auto die net op de snelweg is stilgevallen. Hij snapte ook wel dat ik daar geen zin in had, maar het was toch niet anders. “Ik rijd wel een stukkie achter u aan”. Grmpf. Uiteindelijk stapte ik dan maar weer in. Het stukje over Schiphol ging goed, vervolgens draaiden we de A4 weer op. Een stukje verderop splitste de weg zich in A4 en A5, ik reed verder op de A4, ANWB mannetje reed verder op de A5. Ik zat al weer te vloeken … en terecht, want nog geen drie seconden later kapte de auto er mee. Ik stuurde hem onmiddellijk op de daar wel aanwezige vluchtstrook en belde al vloekend weer ING Carlease.
Inmiddels arriveerde er een medewerker van Rijkswaterstaat die daar toevallig patrouilleerde en me stil had zien vallen. Opnieuw stond ik op een gevaarlijk punt, zo’n 100 meter na de splitsing A4 en A5. Ik trof een erg aardige man bij ING Carlease die heel boos werd op de ANWB dat ze me zo hadden laten modderen, en hij ging Seat bellen om een sleepdienst te laten komen en vervangend vervoer te regelen. Hij zei dat in Arno’s contract stond, dat de auto naar het dichtstbijzijnde servicepunt zou worden gesleept (in dit geval Badhoevedorp), en dat ik van daar uit dan vervangend vervoer zou krijgen.
Ik hing op, zag dat ik voicemail had. Een andere medewerker van ING Carlease (volgens mij). De wegrijdende ANWB meneer had gezien dat ik weer was stilgevallen en had hen gebeld, dus ze waren al op de hoogte. Ik zei dat ik net een andere collega gesproken had en dat eea al werd geregeld.
Ik stond even gezellig met de man van Rijkswaterstaat te kletsen, en vervolgens kwam de pechdienst weer. Toevallig dezelfde man die me al eerder naar Schiphol had gesleept dus die stond ook even op zijn hoofd te krabben. “Ik heb opdracht je naar het wegrestaurant te slepen”. Huh? Ik ging toch naar Badhoevedorp? En hoe kwam ik dan naar huis? “Ja, dan moet je de leasemaatschappij even bellen”. Die had ik net gesproken! Grrr. Ik weer bellen, weer een andere medewerker. Uhm … ik ga het uitzoeken mevrouw, ik bel terug.
Vijf minuten later belt ze inderdaad terug. Nee, het wordt allemaal geregeld hoor, er komt een sleepdienst en dan gaat u naar Badhoevedorp. Ok, zei ik, houd er dan wel rekening mee dat ik inmiddels niet meer langs de A4 sta, maar bij het wegrestaurant op de parkeerplaats. Ok zei ze, ga ik doorgeven, ik denk dat er om drie uur iemand is (eerste pechmelding was dus van 10 voor half 2 he, dus ik was al wel even bezig). Ze zou rond die tijd terugbellen om te checken of alles goed ging. Ok ….
Tien minuten later, mijn telefoon gaat. Sleepdienst. Staat u niet langs de A4? ARGH! Nee, ik sta bij het restaurant, dat heb ik net doorgegeven. Oh! Nou, ok, ik ben er om half vier. *snort* Ok, ik ga wel even wat te eten halen.
De sleepdienst was er inderdaad om half vier, wij de auto in. “Waar moet u naartoe?” Hoezo … dat zal jij toch wel weten? Ik geef hem door dat ik naar Badhoevedorp moet maar dat ik het adres niet weet. Hij gaat maar weer bellen, krijgt uiteindelijk het adres door. Goed, hehe, ik heb het gevoel dat we eindelijk ergens naar onderweg zijn.
In Badhoevedorp aangekomen, met auto op sleeptouw …. blijkt het servicepunt geheel niet open te zijn op een zaterdag. Tot aan dat moment had ik me redelijk op de vlakte gehouden maar nu werd ik toch wel pissig. Ik bedoel … WTF? Meneer de sleepdienst wist het ook even niet meer. Bel bel bel … ok, we gaan naar ons eigen depot in Haarlem. Goh, kom ik toch nog in de buurt van Spaarnwoude zeg, alleen een paar uurtjes te laat :/
Daar aangekomen werd de auto afgekoppeld, moest ik nog een half uur wachten (in verband met een klant voor me met drie hele drukke jongetjes van een jaar of negen waarvan er eentje ook nog spontaan begon te kotsen … geloof me, ik verzin dit niet …) en toen had ik dan eindelijk vervangend vervoer. Niet nadat we er overigens achter gekomen waren dat de meneer van de sleepdienst Arno’s auto dan wel had afgekoppeld, maar vergeten was dat de autosleutel nog bij hem in de cabine lag. Die had ie dan ook mooi meegenomen, en het sleepbedrijf kon vervolgens dus niks met Arno’s auto. Ik dacht, weet je wat, lossen jullie dat lekker zelf even op … en stapte maar in de auto. Een Hyundai i30, best een bakbeest, en die reed verder prima naar huis.
Ik was om kwart over zeven thuis zo ongeveer. Wat wel heel netjes was – de aardige meneer van ING Carlease die ik de tweede keer aan te lijn had belde nog geen 10 minuten later om te checken of alles nu uiteindelijk goed was gegaan … en schrok zelf ook van de gang van zaken. Hij gaat een klacht indienen.
Kijk, iedereen was super vriendelijk en deed hartstikke zijn best, maar de communicatie onderling was gewoon bagger. Ik snap dat je met vier verschillende bedrijven werkt maar toch, allemachtig zeg.
Thuisgekomen bleek Sam, onze kat, nog steeds weg te zijn (en is dat nog op het moment dat ik dit type). Ook blijkt mijn schoonvader spier reuma te hebben. Dat kon er ook nog wel eens bij. Laten we zeggen dat het iets te veel tegenslag is in 1 weekend …. want ik hoef niet meer uit te leggen dat ik die opname dag met Tim Akkerman natuurlijk niet meer gehaald heb he?
read more
Vijf dagen relaxen wat mij betreft. Ik denk niet dat ik drie sessies per dag ga doen, maar deze dagen ook echt ga gebruiken om even te unwinden. Ik merk dat ik vrij gestresst ben – de ene dag erger dan de ander – en dat uit zich ook op mijn werk. Donderdag had ik echt een opgefokte dag. Niet bevorderlijk voor de werksfeer noch voor de motivatie.
