Weet even niet wat ik moet

Als het hier lang stil blijft betekent dat meestal dat het niet zo goed gaat. Ik heb nogal de neiging om de deuren, ramen en gordijnen dicht te doen en de dekens over mijn hoofd te trekken op de momenten dat ik in de put zit. Dus, geen msn, geen telefoon, niet veel twitter verkeer en ook niet bloggen.

Arno heeft zijn slechte en goede dagen. Emotioneel doet hij het beter dan ik. Ik loop op dit moment in een hoog tempo alle fases van rouwverwerking door, en  niet bepaald lineair. Ik WEET dat Arno waarschijnlijk wel weer beter wordt, dat er een kans van 1 tot 2% is dat dit chronisch wordt en dat is praktisch verwaarloosbaar. Oh ja, ik weet het heel goed. Maar weten en de dagelijkse praktijk staan ver van elkaar af. Ik ben moe, prikkelbaar, gefrustreerd, geirriteerd, verdrietig, moedeloos, lusteloos, van alles door elkaar. Heb af en toe van die enorme opruimwoedes, alsof een schoon huis maakt dat Arno zich beter voelt en daardoor ook beter wordt. Ik probeer zoveel mogelijk niet te denken, dat is echt een beetje een coping mechanisme, maar dat houd ik niet constant vol.

En ik voel me schuldig omdat ik hier zwaarder onder gebukt lijkt te gaan dan dat Arno doet, terwijl hij notabene degene is die ziek is. Hij zit mij te troosten terwijl het ik zou moeten zijn die hem steunt. En daardoor ga ik dingen opkroppen en als ze dan loskomen dan is het met ofwel aggressie ofwel een enorme berg aan emoties. Slapen gaat gelukkig nog wel goed en dat houd ik ook goed in de gaten, want ik weet dat een verstoord slaapritme, in welke vorm dan ook, vaak een teken is van een echte depressie en ik was toch niet van plan om daarin verzeild te raken.

Hoe moet ik dit doen? Hoe ga ik hier mee om? Het gaat niet beter, het gaat niet slechter, we hebben een soort plateau bereikt en hoewel ik weet dat dit een spel van lange adem is heb ik er moeite mee om geduld te oefenen. Ik wil een snelle oplossing, ik wil af van het zitten en kijken naar hoe Arno ziek is, het boos zijn op alles en niks omdat ik het verschrikkelijk vind dat hem dit overkomt. Ik weet dat ik het mezelf moeilijk maak, dat ik los moet laten en de dingen moet nemen zoals ze komen maar ik kan het verdomme gewoon even niet nu. Ik wil dingen fixen, desnoods met mijn blote handen. Alles uit elkaar nemen en weer in elkaar zetten en dan moet het gewoon weer werken. Misschien is dat het wel wat ik probeer met het opruimen en cleanen. Iets om controle over te hebben, en dat heb ik hier niet.

Dat frustreert me mateloos. Ben zo gewend om mijn eigen leven in handen te hebben, mijn leven te maken als het ware, en nu – nu weet ik niet wat de volgende dag brengt. Ben ik stiekem toch nog een planner. Een chaotische, dat wel, maar toch een planner.

Daarnaast voel ik me gewoon echt ziek. Last van mijn buik en maag. Geen idee of het een stress reactie is of misschien een naar buikvirusje. Dit weekend was gewoon sucking monkey balls.