Hoe gaat het hier?

Het gaat hier goed en niet goed. Mijn nieuwe klant is geweldig. Hoewel ik er tegenop zag om er heen te gaan – nieuwe dingen blijven toch eng – heb ik het gevoel dat ik in twee dagen al helemaal ingeburgerd ben. Het project is een uitdaging, maar wel een die ik kan handelen. Fijn.

De reistijden zijn lang, maar toch is reizen met de trein redelijk comfortabel. Zolang ik kan zitten (wat in de ochtend soms twijfelachtig is), is het goed te doen in gezelschap van een boek en mijn iPod. Niets te klagen ook daar dus.

Ik ben wel moe. Fysiek, maar het koppie wil ook niet zo. Op zich ben ik blij dat ik nu hele dagen werk en het ook daadwerkelijk druk heb, want ik heb overdag aanmerkelijk minder tijd om te piekeren. Dat haal ik in de trein wel weer in, maar ook dat slijt hopelijk naarmate de tijd verstrijkt.

Hoe het met Arno gaat vind ik moeilijk te zeggen. De diclofenac is dusdanig sterk dat het zo’n beetje alles verdooft. We denken wel dat de ontstekingen zijn afgenomen – zijn enkel is minder dik. Of de koorts ook weg is, is niet te zeggen vanwege de constante cycle van medicijnen. En ik heb de indruk dat hij met de dag wat meer vermoeid raakt. Ik tref hem nu ook ‘s avonds als ik thuis kom soms slapend in bed aan, en als ik hem op de dag bel hoor ik altijd de opmerking dat hij erg moe is. Ik denk dat de voorspelling van de reumatoloog dat hij zich bij het volgend bezoek een stuk beter zou voelen niet helemaal gaat uitkomen. Maandagochtend is de volgende afspraak. Ik hoop dat we een plan kunnen bedenken waardoor hij zich weer beter gaat voelen.