The day after

Zo, het gaat met ons beiden wat beter.

Het is even een modus vinden van “hoe gaan we hier mee om?” Ik heb nogal de neiging om vooral te gaan zitten kijken hoe het met Arno is, en dat moet ik echt loslaten. Er verandert namelijk niks en Arno wordt er kriebelig van dus moet ik daar vooral niet mee doorgaan. Ook heb ik erg de neiging om hem alles uit handen te nemen, maar uiteindelijk lost dat natuurlijk helemaal niks op en het is sowieso niet vol te houden. Dit is de laatste week dat ik 2 dagen werkte, vanaf volgende week ben ik (natuurlijk uitgerekend nu) weer fulltime aan de slag. Dat gaat heel moeilijk zijn, dat weet ik nu al – in de afgelopen dagen vond ik het al erg vervelend om hem langer dan een halve dag alleen te laten. Maar het leven gaat door en er moet brood op de plank … en dat betekent dat ik gewoon weer naar mijn werk moet.

Ook wel goed, want het biedt mij afleiding. Arno vermaakt zich op dit moment nog wel, voornamelijk met rustig wat laptoppen, spelletjes spelen en film kijken, en daarnaast met vooral heel veel slapen. Prima dus. Ik zorg dat er voldoende lekkere en gezonde dingen in huis zijn, en meer dan dat kan ik even niet doen.

Vandaag ben ik met een tweetal vriendinnetjes even Rotterdam in geweest – zoals Arno het uitdrukte: jij gaat even een dagje fun hebben. En daarnaast merken we dat we, nu we een diagnose hebben en we niet  meer op hete kolen zitten voor het volgende onderzoek/telefoontje, wat luchthartiger met de dagen omgaan. We lachen weer. Laten we het daar op houden. Nee, het is niet het einde van de wereld. Nee, het is niet levensbedreigend. Ja, het is wel vervelend, maar we moeten er het beste van maken.

En de steun die we in allerlei vorm van vrienden krijgen is werkelijk hartverwarmend. Heel erg bedankt iedereen voor de bemoedigende woorden, kaartjes, twitters, telefoontjes. Het doet ons zo ontzettend goed!