Duiken!

<a href=”http://www.lyanna.nl/wp-content/uploads/2010/06/IMG_0636.jpg”>Uiteindelijk was mijn gezondheid voldoende opgeklaard om mee te kunnen gaan duiken in plaats van alleen maar te snorkelen. We vertrokken om een uur of half elf vanuit het apartement richting Laganas en de Eurodivers duikschool om daar al onze gegevens en dergelijke in te vullen. Daarna was het naar beneden om kit uit te zoeken en daar maakte ik voor het eerst kennis met de crime om jezelf in een duikpak te hijsen. IJdo zegt dat we in 5mm gedoken hebben, voor mij voelde het spul van die pakken aan alsof het eerder centimeters waren. Na eerst mezelf in een te klein pak gehesen te hebben – of althans, dat probeerde ik – kreeg ik vervolgens een iets grotere shortie aangemeten. Die kreeg ik uiteindelijk wel goed aan, maar hell, wat doen mijn vingertoppen inmiddels pijn!

Daarna was het je bcd (buoyancy controlling device – ofwel trimvest waaraan je tank ook vast zit), je regulator en je vinnen in een grote tas proppen en gaan met die banaan. Het duurde even voor de boot er was, maar uiteindelijk was dat ook gefixt en waren we klaar voor de start.

Aangezien we met behoorlijk wat experienced divers én try divers waren deden we twee duikstekken aan waar de try divers eerst gewoon konden snorkelen terwijl de experienced divers een grot konden bezoeken (the Butterfly cave), en daarna zouden we dan richting een stek gaan die geleidelijk afliep zodat de try divers in het ondiepe gedeelte konden beginnen en daarna geleidelijk afzakken naar wat grotere diepten als de instructeur dat veilig achtte.

Het snorkelen was ok, er was niet echt heel super veel te zien bij de ingang van de Butterfly cave, maar ik besef ook wel dat ik erg verwend ben na snorkelen op Bali en Tobago. We zagen wel een jellyfish midden in het water voor de ingang van de grot, erg mooi! IJdo ging mee met de experienced divers, hierbij een impressie van hoe het er in zo’n grot aan toe gaat.

[filmpje volgt nog]

Vervolgens voeren we een stukje terug richting Laganas en daarna naar het eilandje Marathonissi dat vlak voor de kust ligt. Het eiland heeft grappig genoeg de vorm van een schildpad, wat erg passend is omdat in de Laganas Baai nogal wat Caretta Caretta zwemmen (hebben we niet gezien trouwens). Aan de achterkant van dit eilandje stopten we, en toen was het zover. Ik was wel wat aan de nerveuze kant moet ik zeggen – het idee dat je straks onderwater verdwijnt met niets anders dan een regulator om je te laten ademen was toch wel een wat benauwend vooruitzicht. Maar goed, na een uitleg van de bijzonder rustige instructeur Tim gingen we dan toch het water in.

Arno en ik gingen met Tim mee, en een aantal van de anderen met een wat jongere instructeur van wie ik de naam weer vergeten ben. Arno kreeg zijn bcd inclusief tank omgegord, een loodgordel, en stapte op aanwijzingen van de instructeur zo, hoppa, het water in. Daarna was ik aan de beurt, en ik bevroor echt ter plekke. Ik paniekte al voor ik in het water lag, met name omdat ik én mijn duikmasker, én mijn regulator, én (dacht ik) mijn bcd opgeblazen moest houden. Die liep na het inflaten namelijk iedere keer langzaam leeg en ik dacht dat dat zo hoorde. Ik vreesde al dat ik na de sprong echt zou zakken als een baksteen met die 10 kilo lucht op mijn rug. Daar maakte ik dus een opmerking over en toen bleek dat mijn bcd niet naar behoren functioneerde. Na wat geklooi aan kleppen enzovoorts kreeg ik een andere omgegord die wél opgeblazen bleef zonder dat ik daar nog iets aan hoefde te doen, en dat maakte dat ik me onmiddellijk een stuk beter voelde.

Arno was inmiddels verdwenen met de instructeur, dus ik ging onder begeleiding van een andere die ook nog twee andere try divers onder zijn hoede had het water in. Het was even wennen aan het ademen door de regulator, maar eenmaal met mijn gezicht onder water bleek dat dat ding onder water veel makkelijker functioneerde dan er boven. Eén van de andere try divers bij mijn instructeur begon te panieken en het ging allemaal super langzaam, dus ik was heel blij dat mijn eigen instructeur met Arno weer opdook en ik met hen mee kon. Arno had inmiddels al wat kennis opgedaan (en de instructor noemde hem een natural ) dus nu was ik aan de beurt. Hup, onder water, eerst op de knieen op de bodem, daarna horizontaal drijven, en vervolgens al vrij snel de bodem volgend richting open zee. Klaren ging verder goed, mijn masker hield zich keurig en voor ik het wist waren we een behoorlijk eind afgedaald. Toen ik naar boven keek en de waterkolom boven me zag begon ik ineens te panieken, shit, we zaten al best wel diep, aaah! Dus ik gaf aan dat ik naar boven wilde. Dat was wel even fijn, gewoon lucht op je gezicht en even ademhalen. Ik legde uit dat het allemaal zo ongemerkt was gegaan dat ik paniekte toen ik er over na ging denken en de instructeur moest wel lachen – dat schijnt wel vaker te gebeuren.

Uiteindelijk zijn we daarna weer onder water gegaan en hebben nog een behoorlijke tijd rondgezwommen, nog een murene van dichtbij bekeken (gaaahaaaf!) en vervolgens vanaf 9,5 meter weer opgestegen naar de boot. Ik vond het een geweldige ervaring, en Arno ook – dus het ziet er naar uit dat we ons Open Water brevet gaan halen!