En toen …

<p>Was het uit met de pret.

De dag begon onschuldig met een hele warme slaapkamer, een lekker ontbijt en een tripje naar Agios Nikolaos om het plaatselijke kerkje daar te bekijken. Al vroeg op de dag was het echt erg warm, zo warm dat de plaatselijke grieken zelfs begonnen te steunen en kreunen. Bij het kerkje stond gelukkig een lekker briesje en er was genoeg te zien en te fotograferen, zoals onder anderen een mini wespennest in aanbouw. Ik dacht eerst dat de beestjes gezellig met zijn allen op een uitgebloeide kaardebol zaten, maar bij dichtbij komen bleek het toch echt een papieren nest met allemaal raatjes te zijn, waarvan er een paar dicht zaten (larven, eieren?). Ik had gelukkig mijn macro lens bij me, dus heb mooie foto’s kunnen nemen.

Terug in het appartement ging IJdo snorkelen, Arno nog even een tukkie doen in de hoop van zijn kiespijn af te komen en ik ging nu toch ECHT dat zwembad bekijken. Helaas heb ik er niet lang gelegen, want na een half uurtje ongeveer ging de telefoon.

Mijn moeder.

Zij en mijn vader zitten beiden ook in Griekenland op het moment, en wel in Olympic Beach op het vasteland. Ze komen daar wel vaker dus staan op goede voet met de plaatselijke lokale bevolking. Morgen zouden zij naar huis vliegen, maar dat gaat niet door aangezien mijn vader met een longonsteking in het ziekenhuis ligt.

Vorige week meldde mijn moeder al dat mijn vader zich niet erg lekker voelde, maar ze weten dat aan zijn hartconditie en de hittegolf (39 graden en stijgend). Maar omdat hij zich beroerd bleef voelen is mijn moeder uiteindelijk toch maar een thermometer gaan halen en bleek mijn vader zo’n 40 graden koorts te hebben. En die koorts wilde maar niet zakken. Na wat heen en weer geloop naar artsen, wat pilletjes en een injectie tegen de koorts die allemaal niet hielpen is er een foto gemaakt en bleek hij longontsteking te hebben. Nu ligt hij met een antibioticakuur in het ziekenhuis en moet mijn moeder de vlucht cancelen, want vliegen kan hij nu niet natuurlijk.

Gelukkig kennen ze de eigenaar van het appartementencomplex goed, dus over onderdak hoeft ze niet te piekeren. Verder hebben we geen idee wat er nu met mijn vader gaat gebeuren, hoe lang hij daar nog moet liggen enzovoorts. Ik maak me erge zorgen, de gezondheid van mijn vader is al niet zo robuust en hij is inmiddels ook al 65 … het zit me absoluut niet lekker. Ook heb ik hem het liefste in een Nederlands ziekenhuis natuurlijk. Hier spreekt men toch gebrekkig Engels, mijn moeder spreekt wel wat Grieks en ook Duits en op zich ook nog wel wat Engels, maar mijn vader spreekt zijn talen helemaal niet en ik denk dat hij echt behoorlijk van streek zal zijn nu. Hij wilde mij niet eens aan de telefoon, bang dat hij was dat hij in huilen uit zou barsten.

Ik voel me zo machteloos … zit in hetzelfde land maar toch zo ver weg. Er is niets dat ik kan doen behalve afwachten. Vanavond bel ik mijn moeder weer even op, hopelijk heeft ze dan wat meer informatie. Ik probeer niet te veel te piekeren maar dat is heel moeilijk op het moment …