Aangekomen

<p>Nou, we zijn hier, maar dat gebeurde zoals eerder al aangegeven niet zonder slag of stoot. Het vervangende vliegtuig was er op zich wel vrij snel, maar voordat dat gebruiksklaar is … dan ben je toch al weer een tijdje verder. We kregen een timeslot van de luchthaven waarin we konden vertrekken, rond 7 uur was dat. Helaas haalden we dat niet omdat de nacht ground-crew zo aardig was om voor hun designated eind tijd te vertrekken zonder dat er al een vervangende crew aanwezig was. Hierdoor kon onze bagage niet op tijd worden geladen. Uiteindenlijk vertrokken we rond kwart over acht, meer dan drie uur nadat de vlucht eigenlijk had behoren te vertrekken.

Nogmaals, liever een late vlucht dan een defecte vlucht natuurlijk, maar tegen de tijd dat we weer op de grond stonden waren we al meer dan 24 uur in touw en op een gegeven moment ga je dat gewoon voelen. Zeker als je op de vlucht zelf nauwelijks kunt slapen omdat het vliegtuig echt stamp- en stampvol zit met ouders met babies van onder een jaar die na zes uur stilstaan/vliegen ook niet meer op hun opperbest waren.

Daarna was het wachten op bagage, de auto regelen en proberen te vinden op de parkeerplaats rondom het vliegveld van Zakynthos stad en vervolgens op weg naar Sea View Castle tussen Argassi en Vassilikos.

Ik moet zeggen, het valt niet tegen! Het appartement is meer dan ruim genoeg met een heel mooi balkon waar ik dit nu zit te tikken. Het is te bereiken via een heel steil weggetje omlaag en er heerst hier een oase van rust. We kijken, zoals de naam van het appartement natuurlijk al zegt, prachtig uit over de zee. Morgenochtend krijgen we ontbijt hier geserveerd in het appartement om een uurtje of half negen, talk about luxe!

We hebben vanmiddag al even snel de plaatselijke supermarkt geplunderd en vanavond zijn we gaan eten bij een restaurantje hier in de buurt met een mooi uitzicht over zee (Angadi heet het). Voor morgen staat er niet super veel op het programma – het is vooral even acclimatiseren en ik geloof dat IJdo even wil kijken naar de plaatselijke duikscholen die hier in de buurt zitten. Ons auto’tje is geweldig, een oranje Nissan Micra (ik ga het ding maar Mickey noemen denk ik) en zeker niet overbodig gezien de steile weg die ons hiervandaan naar de doorgaande weg brengt.

Het is pas half tien, maar ik begin langzamerhand in te storten. Vanmiddag hebben we even heel kort een hazeslaapje gedaan, maar ik snak echt naar een flinke nachtrust. Dus voor nu, adieu en I’ll be back later!

(Overigens, wat een fijn geluid is het aanrollen van de golven zo later op de avond … prachtig!)