We’re not there yet

Sep 2, 2009 by Lyanna

Up en down, up en down.

Dat is denk ik wel hoe de situatie van de laatste dagen zich laat kenmerken. In het weekend leek het allemaal wel te gaan, maar dat is het verraderlijke – een beetje bankhangen is niet zo inspannend en dan voel je je al snel weer beter. Ik ging maandag dan ook echt met goede moed naar mijn klant, maar daar aangekomen ging het al snel mis. Mijn rug deed binnen no time zo verschrikkelijk zeer – alsof er twee hete stenen in begraven waren. Ik kon niet eens fatsoenlijk meer op mijn bureaustoel blijven zitten, en ben na vier uur weer naar huis gegaan.

Ik bleek opnieuw verhoging te hebben – mijn lijf gaf duidelijk een waarschuwing. Dinsdag dus maar weer thuis gezeten, braaf mijn antibiotica geslikt. Inmiddels begon de stress wel wat toe te slaan, want bij mijn andere klant loopt er een vrij groot project en zonder aansturing draait dat al snel de soep in. Daarom ben ik vanmorgen toch even naar mijn werk gegaan om de boel in goede banen te leiden en door te geven wat mijn thuis email adres en telefoonnummer is zodat ik eea nog in goede banen kan leiden mocht dat nodig zijn. Het ging vanmorgen niet anders dan maandag – na vier uur werken zong mijn rug het halleluja en ben ik naar huis gegaan. Ik heb de rest van de middag heerlijk in de zon op de bank gelegen, wat geslapen en uitgerust. De rest van de week ben ik thuis.

Misschien was het niet slim, maar de wetenschap dat de boel nu weer geregeld is geeft me veel meer rust in mijn hoofd waardoor de rest ook weer beter tot rust komt. Nog één dag antibiotica, en dan moet ik weer terug om de boel te laten controleren. Gezien het feit dat ik af en toe nog verhoging heb en dat ik niet pijnvrij ben, verwacht ik dat ik er nog een kuur achteraan krijg. Ik hoop dat die beter aanslaat en dat ik volgende week weer wel gewoon kan gaan werken – want gedwongen “vakantie” is ook niet je dat. Zeker niet als je zelfstandig bent. Nu zitten we financieel helemaal niet in de problemen, maar het is wel een stevige inkomstenderving zo. En daarnaast … ik verveel me nog steeds helemaal kapot.

Het stomme is dat mijn hoofd me nog steeds probeert te overtuigen dat het allemaal wel meevalt en dat ik me niet moet aanstellen, terwijl mijn lijf toch echt heel duidelijk aangeeft dat de boel niet goed zit. Ik ben sowieso niet zo’n doktersmens, en het ergste dat ik tot nu toe heb gehad is een gebroken elleboog. Whoehoe. Big deal (ja, pijnlijk, maar verder niet ernstig). Wat ik nu heb kan me potentieel in het ziekenhuis doen belanden en mijn verstand wil daar gewoon helemaal niet aan. Dat overkomt anderen, maar niet mij, ga nou gauw weg. Wat dan ook weer maakt dat ik de signalen die mijn lichaam geeft niet serieus genoeg neem. Dat is niet goed natuurlijk, en na die twee oncomfortabele halve dagen werken besef ik dat nu ook wel. Ik hoop alleen wel dat ik volgende week naar Coldplay kan